Ο Foulkes θεώρησε το αίσθημα του ανήκειν ως μια από τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες: « Η πρώτη και κύρια πτυχή, με την οποία ασχολούνται συνήθως οι ομαδικοί ψυχοθεραπευτές, σύμφωνα με την οποία διαμορφώνουν τις έννοιες τους είναι αυτή του ανήκειν, της συμμετοχής. Το να είναι κάποιος σεβαστό και συναισθηματικά αποδεκτό μέλος της ομάδας, να μπορεί να μοιράζεται, να συμμετέχει, ανήκει στις βασικές εποικοδομητικές εμπειρίες της ανθρώπινης ζωής. Χωρίς αυτό καμία υγεία δεν νοείται. Και αυτό ισχύει για όλη τη διάρκεια της ζωής ενώ η ανάγκη για ψυχοθεραπεία προκύπτει όταν αυτή η συμμετοχή και το μοιράζεσθαι διαταράσσονται» (Foulkes and Anthony, 1957:21)

«Οι άνθρωποι ζουν πάντα σε ένα κοινωνικό πλαίσιο, από την κούνια έως τον τάφο. Ένας νευρωτικός ασθενής αναζητά βοήθεια επειδή δεν μπορεί να ζήσει ικανοποιητικά μέσα στην κοινότητά του ή επειδή η κοινότητα δεν μπορεί να συνεχίσει μαζί του.

«Στην ομαδική-αναλυτική ομάδα, το έκδηλο περιεχόμενο της επικοινωνίας, σε γενικές γραμμές, σχετίζεται με το λανθάνον νόημα αυτής της επικοινωνίας με παρόμοιο τρόπο όπως το έκδηλο όνειρο σχετίζεται με τις λανθάνουσες ονειρικές σκέψεις.