῞Ερημη Χώρα T. S. Elliot (απόσπασμα)

Ε ΄. ΤΙ  ΕΙΠΕ Ο ΚΕΡΑΥΝΟΣ
          ῞Υστερα ἀπό τό φῶς τοῦ πυρσοῦ κόκκινο σέ ἱδρω-
                μένα πρόσωπα
           ῞Υστερα ἀπό τήν παγερή σιωπή μέσα στούς κήπους
           ῞Υστερα ἀπό την ἀγωνία σέ τόπους πετρωτούς
325      Τίς κραυγές καί τούς ἀλαλαγμούς
            Τή φυλακή τό παλάτι και τ᾽ἀντιφέγγισμα
            Τοῦ ἀνοιξιάτικου κεραυνοῦ πάνω ἀπό μακρινά
                     βουνά
           ᾽Εκεῖνος πού ἦταν ζωντανός εἶναι τώρα πεθα-
                         μένος
           ᾽Εμεῖς πού ζούσαμε τώρα πεθαίνουμε
330      Μέ λίγη ὑπομονή

                    Δέν ἔχει έδῶ νερό παρά μονάχα βράχια
              Βράχια χωρίς νερό κι ὁ ἄμμος τοῦ δρόμου
              Τοῦ δρόμου πού ξετυλίγεται στά βουνά
              Πού εἶναι βραχόβουνα χωρίς νερό
335       ῎Αν εἶχε νερό ἐδῶ-πέρα θά στεκόμασταν νά πιοῦμε
              Μέσα στα βράχια πῶς νά σταθοῦμε πῶς νά
                           στοχαστοῦμε
              Ξερός ὁ ἱδρώς και τά πόδια μές στόν ἄμμο
             ῎Αν εἶχε τουλάχιστο νερό στο βράχο
              Στόμα νεκρό τοῦ βουνοῦ μέ σάπια δόντια πού
                          δέν μπορεῖ νά φτύσει
             Έδῶ κανείς δεν μπορεῖ νά σταθεῖ οὔτε νά πλαγιά-
340                      σει οὔτε νά καθίσει
              Δέν ἔχει μηδέ σιωπή μέσα στά βουνά
              Μόνο ὁ ξερός κεραυνός στεῖρος χωρίς βροχή
              Δέν ἔχει μηδέ μοναξιά μέσα στά βουνά
              Μόνο κόκκινα πρόσωπα βλοσυρά σαρκάζουν και
                              γρυλίζουν
               Μέσα ἀπ᾽ τίς πόρτες ξεροσκασμένων λασποκα-
                              λυβιῶν
345                             ῎Αν   εἶχε   νερό
                    Χωρίς τά βράχια
                   ῎Αν ἦταν τά βράχια
                    Μαζί μέ τό νερό
                    Καί νερό
350              Μιά πηγή
                    Μιά γούρνα μές στά βράχια
                   ῎Αν  ἦταν ἧχος μοναχά νεροῦ
                        ῎Οχι ὁ τζίτζικας
                         Καί τό ξερό χορτάρι τραγουδώντας
355                   Μά ἧχος νεροῦ πάνω ἀπό βράχο
                        ᾽Εκεῖ πού ἡ τσίχλα κελαηδεῖ μέσα στά πεῦκα
                          Βρίξ βρόξ βρίξ βρόξ βρόξ βρόξ βρόξ
                         ᾽Αλλά δέν ἔχει νερό

                          Ποιός εἶναι ὁ τρίτος πού περπατεῖ πάντα
                                 στο πλάι σου;
360          ῞Οταν μετρῶ, εἶμαι μονάχα ἐγώ και σύ μαζί μου
                 Μά ὅταν κοιτάζω ἐμπρός τόν ἄσπρο δρόμο
                ῾Υπάρχει πάντα κάποιος πού περπατεῖ στό πλάι
                                σου
                 Γλιστρώντας τυλιγμένος σέ καστανό μανδύα,
                                 κουκουλωμένος
                ῎Αν εἶναι ἄντρας ἄν εἶναι γυναίκα δεν το ξέρω
365             –   Μ’ αὐτός ἐκεῖ ποιός εἶναι ἀπ᾽τ᾽ἄλλο πλάι σου;

                        Ποιός εἶναι αὐτός ὁ ἧχος ψηλά στόν ἀέρα
                  Μουρμούρισμα μητρικοῦ ὀλολυγμοῦ
                  Ποιές εἶναι αὐτές οἱ κουκουλωμένες ὀρδές πού
                               μερμηγκιάζουν
                  Πάνω σ᾽ ἀτέλειωτους κάμπους, σκοντάφτοντας
                                 στή σκασμένη γῆς
370            Ζωσμένες ἀπό τὀν ὁρίζοντα τό χαμηλό μονάχα
                  Ποιά εἶναι ἡ πολιτεία πέρα ἀπ᾽ τά βουνά
                   Σκάζει, ξαναγεννιέται, θρουβαλιάζεται μές στό
                                    μενεξεδένιο ἀέρα
                   Πύργοι πέφτουν
                  ῾Ιερουσαλήμ   ᾽Αθήνα  ᾽Αλεξάντρεια
375            Βιέννη    Λόντρα
                  ᾽Ανύπαρχτες